Jak się masz?
Co słychać?
Bez zmian.
Dzwoniłeś do domu?
Jak Nadia się miewa?
Już dawno nie czuła się tak dobrze.
Dobrze, że mogłem pomóc.
Zawsze chętnie wam pomogę.
Dziękuję.
Twoje informacje o Abu Ahmadzie były prawdziwe.
Mówiłem.
Dam ci szansę skończyć to, co zacząłeś.
Gdzie on jest? Kto go ukrywa?
Nie wiem.
Kogo on zna?
Zapytaj brata, którego zabiliście.
Dobrze, możesz iść.
- Co? - Możesz iść.
Ciesz się terapią, którą załatwiłem Nadii.
Zaczekaj.
Chwila.
Coś ci się przypomniało?
Zostaw mnie tu na weekend.
Chciałbym, ale jesteś bezużyteczny.
Jeżeli tylko...
Masz pięć minut. Myśl.
TULKARM
- Tatusiu! - Moja piękna córeczka.
Jesteś śliczna!
- Jak się masz? - Dobrze.
Dziękuję.
Cieszę się, że jesteś.
Przygotuję ci kąpiel.
Nadio, chcę porozmawiać z tatą.
- Wygląda lepiej, prawda? - Tak, ale się boję.
Gadają, że jest leczona w szpitalu Hadassah,
bo współpracujesz z Żydami.
Nonsens.
To się źle skończy.
Bez obaw. Wszystkim się zajmę.
- Tylko nie wychodź. - Muszę.
Inaczej uznają mnie za zdrajcę.
Dość. Zajmę się tym.
- Cześć, Ali. - Witaj.
- Bóg z tobą.
- W porządku? - Dzięki Bogu.
Myśleliśmy, że Żydzi cię zabili.
Są ostatnimi, którzy by to zrobili.
- Powodzenia. - Cześć.
- Idź w pokoju. - Nawzajem.
Cieszymy się, że wróciłeś.
Boże błogosław.
Dorastaliśmy, słuchając o tobie.
Ojciec mówił, że przegonisz stąd wszystkich Żydów.
Cieszę się, że nie dożył tej hańby.
Przez ciebie zginął Bashir. Zapłacisz za to.
- Niech pokój będzie z tobą. - I z tobą.
Bóg słucha modlitw.
Muszę zobaczyć Abu Ahmada, żeby oczyścił me imię.
Nigdy nie byłem i nie będę zdrajcą.
Pantera doszedł tak daleko dzięki mnie.
Pamiętam.
Wyzywają mnie od zdrajców. Co takiego zrobiłem?
Całe życie walczyłem.
Po co? Żeby mnie publicznie obrażano?
Ali, uspokój się.
Czy jestem zdrajcą?! Krzyczą za mną: zdrajca!
Trzeba ustalić, co Żydzi wiedzą o dużym ataku,
i być ostrożnym.
Wiedzą o Abu Ahmadzie, na pewno podejrzewają.
- Jak to możliwe? - Nie wiem.
Co z atakiem?
Podejrzewają, że coś się szykuje, ale nie mają żadnych informacji.
Muszę zobaczyć Abu Ahmada.
Nie ma mowy.
Dlaczego? Czym zawiniłem?
Nie wiem.
Abu Ahmad musi mnie oczyścić.
Inaczej mnie zabiją.
Moreno.
Nie boję się śmierci.
Nie myśl, że śmierć mnie przeraża.
Nie boję się,
ale moja córka...
Moja córka beze mnie umrze.
- Pamiętasz Nadię? - Tak.
Jak się ma? Słyszałem, że lepiej.
Zajmę się tym.
Ustalę, z kim trzeba rozmawiać, i zakończymy to.
Nie martw się. Bądź zdrowy.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Jego córka ma najlepsze leczenie w Hadassie.
Konta bankowe zarejestrował na żonę.
Nie sądzisz, że współpracuje z wywiadem?
Po co wrócił do miasta?
Po chce się z tobą spotkać?
Na pewno współpracuje z Żydami.
Lepiej zmieńmy kryjówkę.
Nigdy nie wiesz, kto donosi.
Jak myślisz, kto?
Oczywiście Ali Al-Karmi.
To oczywiste.
- Ile masz lat, Walid? - Dwadzieścia.
Dobrze.
Gdy miałem 16, pracowałem dla Aliego.
Był dla mnie jak ojciec.
Wszystko mi zapewniał. Jedzenie, dach nad głową, wszystko.
Raz popełniłem straszny błąd.
Ścigało mnie wojsko, a ja pobiegłem do jego domu.
Zamiast otworzyć drzwi,
powinien był mnie odesłać, chronić się.
Jednakże powitał mnie z uśmiechem.
Dał mi 50 szekli i wypuścił tylnymi drzwiami.
Żołnierze go pobili.
Poniżyli przed rodziną i zniszczyli dom.
On jednak milczał.
Milczał, by mnie chronić.
Chcę się z nim spotkać.
Dobrze. Nie martw się.
NABLUS
Są dla ciebie.
Nie, dziękuję.
- Chcę przeprosić za tamto. - To bez znaczenia.
Poświęć mi dwie minuty.
- Jesteś uparty. - Nie zawsze.
Dlaczego nie?
Tak na mnie działasz.
Przepraszam.
Zanieś kwiaty na pediatrię.
Nie będę cię zatrzymywać.
Może siostrze znów zaleje dach.
Przepraszam, naprawdę musiałem iść, ale chciałem zostać.
Kłamstwo nie zadziałało?
- Nie. - Kiepski ze mnie kłamca.
Matka mówi, że gdy zobaczy mnie z obcym...
Myślę, że zdanie matki cię nie obchodzi.
Tylko jej zdanie mnie obchodzi.
Jesteś grzeczną dziewczynką?
Nie widać?
Teraz tak, bo powiedziałaś.
Warto mieć choć jedną osobę,
której należy słuchać,
bo chce dla nas jak najlepiej.
Wiesz, mam bardzo bliskiego krewnego.
Jest młody.
Uważa mnie za starszego brata. Mnie jednego słucha.
Jego ukochana zginęła w wypadku samochodowym.
Niech Bóg zbawi jej duszę.
Jest nieszczęśliwy,
a ja nie wiem, jak mu pomóc.
Może twoja mama by mogła?
Dobrze, zapytam ją.
Miło, że wpadłeś,
ale muszę wracać do pracy.
Oczywiście.
Wszystko w porządku?
Zmieniłem się, a ty mi wybaczyłaś?
Może.
Zastanowię się.
Cześć.
- Halo?
- Cześć, ślicznotko.
- Nieźle.
- Chyba tak.
Nie sądzę.
W kim?
Dlaczego tak uważasz?
- Dlaczego?
Co z nim?
- Już jadę.
Kto to?
Numer się nie identyfikuje.
Daj.
Może nie powinieneś odbierać?
- Halo? - Na podwórzu, za dwie godziny.
Podwórzu?
To on.
Abu Ahmad?
Powiedzieli ci, że to on?
Skąd pewność, że to nie pułapka?
Szejk obiecał się tym zająć.
Jeżeli podejrzewają, że rozmawiałeś z Żydami...
Nie martw się, nie skrzywdzą kogoś z moją pozycją.
Na podwórzu, za dwie godziny.
- Pokój z wami. - I z tobą.
Dokąd idziemy?
Zobaczysz.
Zadałem wam pytanie. Dokąd idziemy?
Możesz zawrócić.
To ty prosiłeś o spotkanie.
- Pokój z tobą. - I z tobą, Abu Ahmadzie.
- Lepiej wyglądasz. - Dzięki Bogu.
- Napijesz się? - Nie, dziękuję.
Cieszę się, że zgodziłeś się ze mną zobaczyć.
Jak mógłbym odmówić? Jesteśmy rodziną.
To prawda.
Jak więzienie?
Normalnie. To nie mój pierwszy i nie ostatni raz.
Nie dbam o Żydów, tylko o swoich.
Ludzie na mnie plują, wyzywają i grożą mi.
Dlaczego?
Żydzi przekonują ich, że zdradziłem.
Młodych łatwo jest oszukać.
Robią to, co Żydzi chcą.
Ali, to nie tylko młodzież.
Twoją córkę wysłano na drogie leczenie.
To nie jej pierwsza operacja.
Za to też mnie wrobią?
Nie powiedziałem im ani o ataku, ani o tobie.
Wyprowadziłem ich na manowce.
Uważasz, że zdradziłem? Byłem czysty całe życie,
całe życie, Abu Ahmad.
Nie sprzedałbym się tym draniom.
Rozumiem. Uspokój się.
Powiedz, co im mówiłeś, żebym mógł się przygotować.
Nic.
Nie mówiłem o pustym mieszkaniu w Nablusie.
O dostawach broni, której większość przechwycili.
Co mogłem powiedzieć? Po co miałbym to robić?
Nie mówiłem ani o tobie, ani o kimkolwiek innym.
O niczym, co miałoby wartość.
Zawsze byłem czysty.
Teraz ludzie nazywają mnie złodziejem...
- Zdrajcą! - Uspokój się.
Oskarżają mnie o zdradę!
Spokojnie.
Doceniam twoją szczerość. Nie martw się.
Nie martw się.
Dziękuję.
Gdybyśmy się nie spotkali... Musisz oczyścić moje imię.
- Rozumiesz... - Dobrze.
- Dziękuję. - Spokojnie.
Nic nie przeszkodzi w dużym ataku.
Oczywiście.
Bóg jest z tobą.
Dziękuję, Abu Ahmadzie.
- Poczęstujesz mnie papierosem? - Jasne.